Je hoeft geen hulp­­verlener te zijn voor een goed gesprek

Het is een dinsdagmiddag in april. Een middag waarop het zonnetje schijnt en me het gevoel geeft dat de lente echt is begonnen. Ik ben wandelend op weg naar een afdeling achterop het terrein wanneer ik een cliënt zie aankomen lopen, breed gebarend.

Als we elkaar dichter naderen hoor ik hem hard tegen zichzelf praten. Hij ziet me en kijkt me met grote ogen aan. Ik groet. Hij groet ook en begint gelijk tegen me te praten. Een onsamenhangend verhaal komt tot me. Ik luister aandachtig naar zijn relaas. Hij is teleurgesteld, blijkt. Zijn neef zou op bezoek komen, maar die heeft wegens ziekte afgemeld. En ook de vorige keer is de afspraak afgezegd. We praten er over door. Het raakt me te zien hoe belangrijk de bezoekjes voor hem zijn, hoezeer hij er naar uitkijkt.
Aan het einde van het gesprek geef ik aan dat ik blij ben hem te hebben gesproken. Hij kijkt me weer aan met zijn grote ogen, maar nu met een grijns op zijn gezicht.

Hier kan ik enorm van genieten, misschien nog wel meer dan van het lentezonnetje dat schijnt.

Petra Albertema (51)


Assistent communicatie

Werkt bij Lentis: 29 jaar