Coronamineur

Door Klaas Houwen

T is stil en het wordt steeds stiller niks dat nauwelijks nog beweegt we zitten hier met niks te willen dan te wachten tot het is geweest In t dagelijks leven vallen gaten alles wat open was is nu dicht weinig mensen om mee te praten geen blijdschap enkel een angstig gezicht Van alles wat ik wil bereiken corona slaat het genadeloos neer niks naders om naar uit te kijken verlamt mijn leven immermeer Eenzaamheid en verlatenheid in mijn ziel als holle vaten tot mijn spijt zal mettertijd het heilige vuur mij verlaten Ik zit als gevangen kan nergens heen moet naar omstandigheden handelen godgans lange dagen alleen kan niks anders dan wat te wandelen Zuchtend zonder zicht op einde een ieder die klaagt steen en been het licht zal heus wel weer verschijnen maar wanneer weet god alleen